Samhradh na gclamhán sa spéir mhór iontach

Cad é mar a aimsíonn siad an teas san aer? Is draíochtúil an radharc é an clamhán. Cad é mar a thagann siad ar an tsruthán te aeir a thógfas go barr na spéire iad? Bhí an bheirt sin i mbun bailé; iad ag damhsa leo; éan amháin ag eitilt deiseal agus agus an t-éan eile tuathal; iad ag bogadh, diaidh ar ndiaidh, in airde; iad beirt ar lorg teasa san aer a d’iompródh chun na gréine iad. Chonaic mé péire ar an teorainn idir Aontroim agus Ard Mhacha; ceann eile faoi Mhaigh Rath i gceantar an Dúin; péire eile faoi chúpla míle de Lios na gCearrbhach in Aontroim. Tig leis an tsaol ar talamh bheith cadránta acu. Chonaic mé éin bheaga agus fiacha ag tabhairt faoin chlamhán go minic. Ach is éan mór é agus tugann tú suntas dó. Tá clamháin le feiceáil gach aon áit de bharr na dea-aimsire. Níl cuideachta na gclamhán uathu; bagairt atá sa chlamhán dóibh. Mar sin féin, tá rud inteacht sa chroí acu a shantaíonn aer te, a shantaíonn an chuid is uachtaraí den spéir a bhaint amach. Sea, ní iolar é. Ní chuireann siad brú mór orthu féin i mbun eitilte; eitlíonn siad go malltriallach, ar nós cuma liom, fiú. B’fhéidir gurb í sin an chúis go n-imíonn na clamháin chun na bhflaitheas. Sin an cheist a chuirim orm féin. Aithníonn clamhán clamhán eile. póm Ní bheidh éan ar bith eile thuas ansin ach a gcineál féin agus iad ag damhsa leo, deiseal agus tuathal. Cad é an seans go bhfeicfinn iolar?